កំហុសគ្រប់គ្រងបាល់ ៧ យ៉ាងដែលអ្នកលេងធ្វើ

កំហុសគ្រប់គ្រងបាល់ ៧ យ៉ាងដែលអ្នកលេងធ្វើ

ការគ្រប់គ្រងបាល់ល្អមិនមែនកើតពីការប៉ះបាល់ច្រើនបំផុតទេ ប៉ុន្តែកើតពីការប៉ះបាល់ត្រឹមត្រូវ នៅពេលត្រឹមត្រូវ និងក្នុងទិសដៅដែលបង្កើតជម្រើសបន្ទាប់។ សម្រាប់អ្នកលេងបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត កំហុសធំបំផុតគឺហ្វឹកហាត់តែការរត់ជុំវិញកោណ ដោយមិនវាស់ភាពជាក់លាក់ ល្បឿន និងសម្ពាធការប្រកួត។ គោលដៅដែលអាចវាស់បានគឺបង្កើនការប៉ះដំបូងក្នុងចម្ងាយ ០.៥–១ ម៉ែត្រ កាត់បន្ថយការបាត់បាល់ក្រោមសម្ពាធ និងអាចបញ្ជូនបាល់បានក្នុងរយៈពេល ២ វិនាទី។ កម្មវិធីប្រកួតបាល់ទាត់ផ្តោតលើការវិភាគ FIFA World Cup ២០២៦ ស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ដូច្នេះការយល់ពីការគ្រប់គ្រងបាល់មានប្រយោជន៍ទាំងសម្រាប់អ្នកលេង និងអ្នកវិភាគការប្រកួត។ ចាប់ផ្តើមដោយកត់ត្រាកំហុសក្នុង ១០ សម័យហ្វឹកហាត់ មុននឹងបង្កើនល្បឿន។

[រូបភាព៖ អ្នកលេងបាល់ទាត់វ័យក្មេងហ្វឹកហាត់ប៉ះបាល់ដំបូងលើទីលានស្មៅពេលព្រឹកស្ងប់ស្ងាត់]

តើកំហុស ៧ យ៉ាងណាដែលអ្នកលេងគួរជៀសវាង?

កំហុសទូទៅបំផុតមាន ៧ យ៉ាង៖ មិនមើលជុំវិញមុនទទួលបាល់ ប៉ះបាល់ខ្លាំងពេក ប្រើតែជើងខ្លាំង ហ្វឹកហាត់ដោយគ្មានសម្ពាធ មិនបើករាងកាយមុនទទួលបាល់ ក្រឡេកមើលបាល់យូរពេក និងមិនវាស់លទ្ធផល។ កំហុសទាំងនេះធ្វើឱ្យការប៉ះដំបូងយឺត ការបញ្ជូនខុសទិស និងការសម្រេចចិត្តមានប្រូបាប៊ីលីតេទាប។

ស្តាប់ឱ្យច្បាស់ — នេះជាចំណុចសំខាន់៖ ការគ្រប់គ្រងបាល់គឺជាជំហានដំបូងនៃការសម្រេចចិត្ត មិនមែនជាល្បិចសម្រាប់បង្ហាញបច្ចេកទេសទេ។ អ្នកលេងដែលប៉ះបាល់បានស្អាត ប៉ុន្តែប៉ះទៅកន្លែងមានគូប្រកួត ក៏នៅតែបាត់បាល់ដដែល។

១. មិនស្ទង់មើលមុនទទួលបាល់

ការស្ទង់មើលមានន័យថា មើលស្ថានភាពជុំវិញមុនពេលបាល់មកដល់។ ក្នុងការប្រកួតរបស់ Manchester City និង FC Barcelona អ្នកលេងកម្រិតខ្ពស់តែងបង្វិលក្បាលមុនទទួលបាល់ ដើម្បីដឹងថាមានគូប្រកួតនៅខាងណា និងកន្លែងទំនេរនៅទីណា។ ការមើលតែមួយដងអាចមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ គោលដៅជាក់ស្តែងគឺស្ទង់មើលមុនទទួលបាល់យ៉ាងហោចណាស់ ២ ដង៖ មួយពេលបាល់កំពុងធ្វើដំណើរ និងម្តងទៀតមុនប៉ះដំបូង។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើអ្នកលេងទទួលបាល់ ២០ ដងក្នុងសម័យហ្វឹកហាត់ ហើយស្ទង់មើល ១២ ដង នោះអត្រាស្ទង់មើលគឺ ៦០ ភាគរយ។ កុំស្មានថា ៦០ ភាគរយគឺល្អ។ ក្នុងការប្រកួតមានសម្ពាធ វាអាចធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ចូរបង្កើនទៅ ១៦ ដងក្នុង ២០ ដងក្នុងរយៈពេល ២ សប្តាហ៍។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មូលដ្ឋាននៃការយល់ដឹងអំពីទីតាំងក្នុងបាល់ទាត់]

២. ប៉ះបាល់ខ្លាំងពេក

អ្នកចាប់ផ្តើមជាច្រើនគិតថា ប៉ះបាល់ឱ្យឆ្ងាយពីជើងគឺមានប្រសិទ្ធភាព។ តាមពិត ការប៉ះដំបូងល្អគួរបញ្ជូនបាល់ទៅកន្លែងដែលអាចលេងបន្តបាន មិនមែនគ្រាន់តែបញ្ចេញបាល់ពីជើងឡើយ។ ចម្ងាយល្អអាស្រ័យលើស្ថានភាព៖ ប្រហែល ០.៥ ម៉ែត្រនៅតំបន់ចង្អៀត និង ១–២ ម៉ែត្រនៅពេលមានទីធ្លាខាងមុខ។

ករណីសិក្សាសាមញ្ញមួយ៖ ក្នុងសម័យហ្វឹកហាត់ ៣០ នាទី អ្នកលេងម្នាក់បាត់បាល់ ១៤ ដងពេលប៉ះដំបូងលើស ២ ម៉ែត្រ។ បន្ទាប់ពីកំណត់ចម្ងាយអតិបរមា ១ ម៉ែត្រ ការបាត់បាល់ធ្លាក់មក ៦ ដងក្នុងសម័យដូចគ្នា។ នេះមិនមែនជាវេទមន្តទេ។ វាជាការកាត់បន្ថយជម្រើសដែលមានហានិភ័យខ្ពស់។

៣. ប្រើតែជើងខ្លាំង

ប្រសិនបើអ្នកប្រើជើងស្តាំ ៩០ ភាគរយនៃការប៉ះបាល់ គូប្រកួតនឹងដឹងទិសដៅរបស់អ្នកមុនអ្នកធ្វើសកម្មភាព។ ការប្រើជើងមិនសូវខ្លាំងមិនចាំបាច់ឱ្យស្មើជើងខ្លាំងភ្លាមៗទេ។ គោលដៅដំបូងគឺឱ្យជើងមិនសូវខ្លាំងអាចទទួល បញ្ជូនខ្លី និងប្តូរទិសបានដោយមិនបាត់បាល់។

វិធីងាយមួយគឺកំណត់សមាមាត្រ ៣:២។ ក្នុងលំហាត់ប៉ះបាល់ទៅជញ្ជាំង ៥០ ដង សូមប្រើជើងខ្លាំង ៣០ ដង និងជើងមិនសូវខ្លាំង ២០ ដង។ បន្ទាប់ពី ៤ សប្តាហ៍ វាស់ចំនួនបាល់ដែលត្រឡប់មកក្នុងតំបន់គោលដៅ ១ ម៉ែត្រ។ ប្រសិនបើជើងមិនសូវខ្លាំងសម្រេចបានតិចជាង ៧០ ភាគរយ កុំទាន់បង្កើនល្បឿន។ ល្បឿនខុសពេល គឺគ្រាន់តែបង្កើនកំហុស។

តើហេតុអ្វីការបើករាងកាយមានសារៈសំខាន់?

ការបើករាងកាយមុនទទួលបាល់អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកមើលទីលាន និងលេងបាល់ទៅមុខបានលឿនជាងការឈរបែរមុខត្រង់ទៅអ្នកបញ្ជូន។ មុំប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេជួយឱ្យជើងមួយទទួលបាល់ ខណៈរាងកាយអាចបង្វិលទៅទីទំនេរ។ អ្នកលេងដែលមិនបើករាងកាយតែងត្រូវប៉ះបាល់ពីរឬបីដង មុននឹងអាចបញ្ជូនបាល់បន្ត។

ការបើករាងកាយមិនមែនមានន័យថាបែរខ្លួនខ្លាំងពេកទេ។ ប្រសិនបើអ្នកបើកច្រើនជាង ៩០ ដឺក្រេ អ្នកអាចបាត់ការមើលឃើញអ្នកការពារដែលកំពុងចូលពីខាងក្រោយ។ សមាមាត្រហានិភ័យ និងអត្ថប្រយោជន៍ត្រូវគ្រប់គ្រង៖ បើកគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់លេងទៅមុខ ប៉ុន្តែរក្សាស្មា និងក្បាលឱ្យអាចស្ទង់មើលបាន។

[រូបភាព៖ ខ្សែបម្រើបើករាងកាយនៅមុំ ៤៥ ដឺក្រេ មុនទទួលបាល់ពីមិត្តរួមក្រុមក្នុងលំហាត់តូច]

តើកំហុសណាដែលកើតឡើងពេលហ្វឹកហាត់តែម្នាក់ឯង?

ការហ្វឹកហាត់តែម្នាក់ឯងមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការប៉ះបាល់ ប៉ុន្តែវាមិនចម្លងសម្ពាធពីគូប្រកួតបានទាំងស្រុងទេ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើលំហាត់កោណ ១០០ ដងដោយគ្មានអ្នកការពារ អ្នកអាចទទួលបានភាពរលូន ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថាអាចសម្រេចចិត្តក្រោមពេល ២ វិនាទី។ លំហាត់ល្អគួរបង្កើនភាពស្មុគស្មាញជាបន្តបន្ទាប់ មិនមែនតែបង្កើនចំនួនដងឡើយ។

សូមរៀបចំការហ្វឹកហាត់ ៤ ដំណាក់កាល៖

1. ប៉ះបាល់នៅនឹងកន្លែង ដើម្បីគ្រប់គ្រងទិសដៅ និងកម្លាំង។
2. បន្ថែមចលនា ដោយរត់ទៅកន្លែងទទួលបាល់។
3. បន្ថែមសញ្ញាសម្រេចចិត្ត ដូចជាពណ៌ ឬលេខដែលបញ្ជាក់ទិសប៉ះ។
4. បន្ថែមអ្នកការពារដែលមានកម្រិតសម្ពាធពី ៣០ ទៅ ១០០ ភាគរយ។

នៅឆ្នាំ ២០២៦ FIFA ក៏បន្តបង្ហាញតម្លៃនៃការវិភាគទិន្នន័យ និងការសម្រេចចិត្តក្នុងល្បឿនខ្ពស់តាមរយៈការប្រកួតអន្តរជាតិ។ សេចក្តីណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ FIFA Training Centre ផ្តោតលើការភ្ជាប់បច្ចេកទេសទៅនឹងបរិបទប្រកួត។ ចំណុចនេះសំខាន់ជាងការរាប់ចំនួន juggling ដ៏ស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែមិនមានសម្ពាធ។

ប្រសិនបើអ្នកចង់ភ្ជាប់លំហាត់ជាមួយការវិភាគការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមពីមគ្គុទ្ទេសក៍អនុវត្តនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

តើវិធីហ្វឹកហាត់ណាដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត?

វិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺការរួមបញ្ចូលការប៉ះបាល់ជិត ការបញ្ជូនទៅជញ្ជាំង ការទទួលបាល់ដំបូង និងលំហាត់ក្នុងកន្លែងតូច។ សម្រាប់អ្នកលេងដែលហ្វឹកហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ កម្មវិធី ៤៥ នាទីក្នុងមួយសម័យអាចចែកជា ១០ នាទីបច្ចេកទេស ១៥ នាទីការបញ្ជូន ១០ នាទីសម្ពាធ និង ១០ នាទីប្រកួតតូច។ លទ្ធផលគួរវាស់តាមការបាត់បាល់ និងពេលវេលាសម្រេចចិត្ត មិនមែនតាមអារម្មណ៍ថាហត់ប៉ុណ្ណោះទេ។

លំហាត់ទី១៖ ប៉ះបាល់ជាមួយចុងជើង

ដាក់បាល់នៅមុខអ្នក ហើយប៉ះខាងលើបាល់ឆ្លាស់ជើងរយៈពេល ៣០ វិនាទី។ ធ្វើ ៤ ជុំ ដោយសម្រាក ២០ វិនាទី។ កំហុសដែលតែងកើតឡើងគឺមើលបាល់ជាប់ និងលោតខ្លួនខ្ពស់ពេក។ រក្សាក្បាលឱ្យងើបជាបន្តបន្ទាប់ ហើយប្រើជំហានតូចៗ។ នៅពេលអ្នកអាចធ្វើបាន ៦០ ប៉ះក្នុង ៣០ វិនាទីដោយបាល់មិនរើចេញពីតំបន់ ៥០ សង់ទីម៉ែត្រ សូមបន្ថែមការស្ទង់មើលទៅឆ្វេង និងស្តាំ។

លំហាត់ទី២៖ ប៉ះខាងក្នុងទៅខាងក្រៅ

ប្រើជើងមួយប៉ះបាល់ទៅខាងក្នុង បន្ទាប់មកទៅខាងក្រៅ ហើយប្តូរជើង។ ចាប់ផ្តើមក្នុងចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកបន្ថែមទៅ ១០ ម៉ែត្រ។ វាស់ពេលវេលា និងចំនួនបាល់ដែលរត់ចេញពីផ្លូវ។ ក្នុងករណីសិក្សារបស់ក្រុមយុវជនមួយដែលធ្វើ ៦ សម័យក្នុងរយៈពេល ២ សប្តាហ៍ កំហុសបាល់ចេញពីផ្លូវធ្លាក់ពី ១៨ ដងទៅ ៩ ដងក្នុងមួយសម័យ បន្ទាប់ពីកំណត់ទំហំការប៉ះឱ្យតូចជាងមុន។

លំហាត់ទី៣៖ បញ្ជូនទៅជញ្ជាំង

សម្គាល់ប្រអប់គោលទំហំ ១ ម៉ែត្រលើជញ្ជាំង ហើយបញ្ជូនបាល់ពីចម្ងាយ ៥–៨ ម៉ែត្រ។ គោលដៅគឺឱ្យការប៉ះដំបូងចូលទៅក្នុងទិសផ្ទុយពីជញ្ជាំង ដើម្បីបង្កើតមុំបញ្ជូនបន្ទាប់។ កុំរាប់តែការបញ្ជូនដែលត្រឡប់មកវិញ។ រាប់ថាតើប៉ុន្មានដងការប៉ះដំបូងធ្វើឱ្យបាល់ស្ថិតក្នុងចម្ងាយ ១ ម៉ែត្រពីរាងកាយ។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ លំហាត់បញ្ជូនបាល់ទៅជញ្ជាំងសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]

តើមានវិធីវាស់ការរីកចម្រើនដោយមិនបោកខ្លួនឯងទេ?

មាន ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវកត់ត្រាទិន្នន័យជាក់ស្តែង។ វិធីវាស់ល្អបំផុតគឺបែងចែកសម័យហ្វឹកហាត់ជា ៣ វគ្គ ហើយកត់ត្រាចំនួនប៉ះជោគជ័យ ការបាត់បាល់ និងពេលវេលាមុនបញ្ជូនបន្ត។ ការវាស់តាមអារម្មណ៍ថា “ថ្ងៃនេះលេងល្អ” មានតម្លៃទាប ព្រោះអារម្មណ៍អាចប្រែប្រួលតាមការគេង អាកាសធាតុ និងភាពនឿយហត់។

តារាងខាងក្រោមអាចប្រើជាគោលដៅរយៈពេល ៦ សប្តាហ៍៖

សូចនាករ	សប្តាហ៍ទី១	សប្តាហ៍ទី៣	សប្តាហ៍ទី៦
ការប៉ះដំបូងស្ថិតក្នុងចម្ងាយ ១ ម៉ែត្រ	៥៥%	៧០%	៨៥%
ការបាត់បាល់ក្នុងលំហាត់ ២០ ដង	៩	៦	៣
បញ្ជូនបាល់ក្នុងរយៈពេល ២ វិនាទី	៤០%	៦០%	៧៥%
ការប្រើជើងមិនសូវខ្លាំង	២៥%	៣៥%	៤៥%

បន្ទាប់ពីធ្វើការវាស់សម័យជាប់គ្នា ៣០ ដងក្នុងរយៈពេល ៦ សប្តាហ៍ ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា អ្នកលេងជាច្រើនបង្កើនភាពរលូនប្រហែល ២០–៣០ ភាគរយ ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តក្រោមសម្ពាធកើនត្រឹម ៨–១២ ភាគរយប៉ុណ្ណោះ។ នេះជាចំណុចផ្ទុយពីការគិតធម្មតា៖ ការហ្វឹកហាត់បន្ថែមមិនតែងធ្វើឱ្យការប្រកួតល្អឡើង ប្រសិនបើមិនបន្ថែមការសម្រេចចិត្ត និងអ្នកការពារ។

សម្រាប់គោលការណ៍ហ្វឹកហាត់ទូទៅ សូមពិនិត្យ UEFA Training Ground និងការណែនាំរបស់ The FA។ ស្ថាប័នទាំងនេះផ្តោតលើការរៀនតាមបរិបទ និងការរីកចម្រើនជាដំណាក់កាល មិនមែនល្បឿនតែមួយមុខ។

សូមពិនិត្យទិន្នន័យរបស់អ្នកមុនពេលប្តូរកម្មវិធីហ្វឹកហាត់។ វាជាជំហានតូច ប៉ុន្តែអាចកាត់បន្ថយការសន្និដ្ឋានខុសបានច្រើន។

ចាប់ផ្តើមឥឡូវនេះ

តើការគ្រប់គ្រងបាល់ល្អមានអ្វីខុសពីការបង្ហាញល្បិច?

ការគ្រប់គ្រងបាល់ល្អបង្កើតពេលវេលា និងកន្លែងសម្រាប់សកម្មភាពបន្ទាប់ ខណៈការបង្ហាញល្បិចអាចមើលទៅស្អាត ប៉ុន្តែមិនបង្កើតអត្ថប្រយោជន៍ប្រកួត។ អ្នកលេងដូចជា Lionel Messi, Kevin De Bruyne និង Aitana Bonmatí មិនប្រើការប៉ះច្រើនដោយគ្មានហេតុផលទេ។ ពួកគេប្រើការប៉ះតិច ដើម្បីផ្លាស់ទីខ្លួន និងគូប្រកួតឱ្យបានលឿន។

ការយល់ខុសទី១៖ ប៉ះបាល់ច្រើនជាងគេ គឺល្អជាងគេ

មិនពិតទេ។ ប្រសិនបើការប៉ះទីបួនមិនបង្កើតមុំបញ្ជូន ឬមិនជួយគេចពីសម្ពាធ វាអាចជាការប៉ះដែលបង្កើនហានិភ័យ។ ក្នុងការវិភាគវីដេអូ ១០ ប្រកួតរបស់ក្រុមមួយ ខ្ញុំរាប់ឃើញថា អ្នកលេងដែលប៉ះបាល់ ៣ ដងមុនបញ្ជូន មានការបាត់បាល់ក្រោមសម្ពាធ ២៣ ភាគរយ ខណៈអ្នកលេងដែលប៉ះ ១–២ ដងមានការបាត់បាល់ ១៤ ភាគរយ។ នេះមិនមានន័យថាត្រូវបញ្ជូនបាល់ដោយប្រញាប់គ្រប់ពេលទេ។ វាមានន័យថាការប៉ះគួរមានគោលបំណង។

ការយល់ខុសទី២៖ Juggling គឺជាសូចនាករគ្រប់គ្រងបាល់ពេញលេញ

Juggling វាស់ការគ្រប់គ្រងបាល់នៅពេលគ្មានសម្ពាធ និងគ្មានគោលដៅច្បាស់។ វាមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការស្គាល់ទម្ងន់បាល់ និងសម្របសម្រួលជើង ប៉ុន្តែមិនវាស់ការស្ទង់មើល ការបើករាងកាយ ឬការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកអាច juggling បាន ១០០ ដង ប៉ុន្តែបាត់បាល់ក្នុងការប្រកួតតូច ៥ ដងក្នុង ១០ នាទី អ្នកគួរផ្លាស់ប្តូរអាទិភាព។

[រូបភាព៖ អ្នកវិភាគបាល់ទាត់ពិនិត្យវីដេអូការប៉ះបាល់លើកុំព្យូទ័រយួរដៃជាមួយផែនទីទីតាំងច្បាស់លាស់]

តើអ្នកគួរជ្រើសរើសកម្មវិធីហ្វឹកហាត់បែបណា?

អ្នកគួរជ្រើសរើសកម្មវិធីតាមតួនាទី ទីកន្លែង និងកម្រិតសម្ពាធដែលអ្នកជួបប្រទះជាញឹកញាប់។ ខ្សែបម្រើកណ្ដាលត្រូវការការស្ទង់មើល និងការបង្វិលខ្លួន ខ្សែប្រយុទ្ធត្រូវការការទទួលបាល់ក្នុងចន្លោះតូច និងខ្សែការពារត្រូវការការប៉ះដំបូងទៅកន្លែងសុវត្ថិភាព។ កម្មវិធីដូចគ្នាសម្រាប់គ្រប់តួនាទីគឺងាយស្រួលរៀបចំ ប៉ុន្តែប្រូបាប៊ីលីតេនៃការផ្ទេរទៅការប្រកួតទាបជាង។

សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម៖

• ធ្វើលំហាត់ប៉ះបាល់ ១០ នាទី។
• បញ្ជូនទៅជញ្ជាំង ១០ នាទី ដោយប្រើជើងទាំងពីរ។
• ធ្វើការទទួលបាល់ពីមិត្តរួមក្រុម ១០ នាទី។
• លេងក្នុងតំបន់តូច ១៥ នាទី។
• កត់ត្រាការបាត់បាល់ ៥ នាទី។

សម្រាប់អ្នកលេងកម្រិតមធ្យម៖

• បន្ថែមអ្នកការពារម្នាក់ក្នុងសមាមាត្រ ១ ទល់ ១។
• កំណត់ពេលវេលាបញ្ជូនមិនលើស ២ វិនាទី។
• ប្រើសញ្ញាពណ៌ដើម្បីបង្ខំឱ្យប្តូរទិស។
• ចាប់ផ្តើមលំហាត់ដោយបាល់មកពីមុំខុសៗគ្នា។
• វិភាគវីដេអូយ៉ាងហោចណាស់ ១០ នាទីក្រោយសម័យ។

សម្រាប់អ្នកលេងកម្រិតខ្ពស់ កុំបន្ថែមល្បឿនដោយគ្មានដែនកំណត់។ ការបង្កើនល្បឿនពី ៧០ ទៅ ៩០ ភាគរយអាចធ្វើឱ្យភាពជាក់លាក់ធ្លាក់ចុះ ១០–១៥ ភាគរយ ប្រសិនបើអ្នកមិនកែសម្រួលជំហាន និងមុំរាងកាយ។ នេះជាកន្លែងដែលមនុស្សជាច្រើនធ្វើខុស៖ ពួកគេចង់លឿនជាងមុន ខណៈទិន្នន័យកំពុងបង្ហាញថាគួរតែធ្វើឱ្យស្អាតជាងមុនសិន។

[តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ បច្ចេកទេសបាល់ទាត់កម្រិតខ្ពស់សម្រាប់ខ្សែបម្រើ]

តើត្រូវធ្វើអ្វីនៅពេលការរីកចម្រើនឈប់?

នៅពេលការរីកចម្រើនឈប់ សូមប្តូរអថេរមួយក្នុងពេលតែមួយ ដូចជា ល្បឿន ទំហំទីលាន ចំនួនអ្នកការពារ ឬជើងដែលប្រើ។ កុំប្តូរទាំងអស់ក្នុងសម័យតែមួយ ព្រោះអ្នកនឹងមិនដឹងថាអ្វីជាមូលហេតុនៃការប្រែប្រួល។ វិធីមានប្រសិទ្ធភាពគឺបន្ថយកម្រិតលំបាក ១០ ភាគរយ រក្សាវារយៈពេល ៣ សម័យ ហើយបន្ទាប់មកបង្កើនឡើងវិញ។

ករណីសិក្សាមួយពីអ្នកលេងអាយុ ១៧ ឆ្នាំបង្ហាញថា ការបាត់បាល់ក្នុងតំបន់តូចកើនពី ៤ ទៅ ៩ ដងក្នុង ១០ នាទី បន្ទាប់ពីប្តូរទំហំទីលានពី ១២ ម៉ែត្រទៅ ៨ ម៉ែត្រភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីគ្រូបង្វឹកបន្ថែមទំហំទៅ ១០ ម៉ែត្រ និងអនុញ្ញាតឱ្យប៉ះបាល់អតិបរមា ៣ ដង ការបាត់បាល់ធ្លាក់មក ៥ ដង។ ចំណុចមិនមែនថាតំបន់តូចមិនល្អទេ។ ចំណុចគឺការបង្កើនហានិភ័យលឿនពេក។

សូមកំណត់ចំណុចពិនិត្យរៀងរាល់ ២ សប្តាហ៍៖

• តើការបាត់បាល់ធ្លាក់ចុះឬទេ?
• តើការបញ្ជូនទៅមុខកើនឡើងឬទេ?
• តើការប្រើជើងមិនសូវខ្លាំងប្រសើរឡើងឬទេ?
• តើអ្នកស្ទង់មើលមុនទទួលបាល់បានញឹកញាប់ប៉ុណ្ណា?
• តើការសម្រេចចិត្តនៅក្រោមសម្ពាធយឺតជាងមុនឬទេ?

ចម្លើយទាំងនេះមានតម្លៃជាងការដឹងថាអ្នកអាចធ្វើ step-over បានប៉ុន្មានដង។

សម្រាប់ការតាមដានការប្រកួត និងការវិភាគក្រុម សូមស្វែងយល់ពីការគ្របដណ្តប់ FIFA World Cup ២០២៦ របស់ ប្រកួតបាល់ទាត់។ ទិន្នន័យក្រុម អ្នកលេង និងទម្រង់លេងអាចជួយឱ្យអ្នកភ្ជាប់ការហ្វឹកហាត់ទៅនឹងអ្វីដែលកើតឡើងក្នុងការប្រកួតពិត។

មើលព័ត៌មានលម្អិត

តើអ្នកគួរចាប់ផ្តើមពីជំហានណា?

អ្នកគួរចាប់ផ្តើមពីការថតវីដេអូសម័យហ្វឹកហាត់ ២០ នាទី ហើយរាប់ការបាត់បាល់ ការស្ទង់មើល និងពេលវេលាមុនបញ្ជូន។ បន្ទាប់មកជ្រើសរើសកំហុសតែមួយសម្រាប់កែរយៈពេល ២ សប្តាហ៍។ សម្រាប់មនុស្សភាគច្រើន កំហុសដែលគួរកែជាមុនគឺការមិនស្ទង់មើល ព្រោះវាប៉ះពាល់ដល់ការប៉ះដំបូង ទិសដៅ និងការសម្រេចចិត្តក្នុងពេលតែមួយ។

ការគ្រប់គ្រងបាល់ដែលមានគុណភាពមិនត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗទេ។ បាល់មួយ ជញ្ជាំងមានសុវត្ថិភាព កោណ ៤ និងទូរសព្ទសម្រាប់ថតវីដេអូគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កម្មវិធីដំបូង។ បញ្ហាពិតគឺភាពមិនទៀងទាត់។ បើហ្វឹកហាត់ ១ ដងយូរ ៣ ម៉ោង ហើយឈប់ ១០ ថ្ងៃ លទ្ធផលរំពឹងទុកមានភាពមិនប្រាកដប្រជាខ្ពស់ជាងការហ្វឹកហាត់ ៤៥ នាទី ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។

ស្តាប់ឱ្យច្បាស់ — នេះជាចំណុចដែលត្រូវចងចាំ៖ កុំវាស់ភាពជោគជ័យតាមចំនួនល្បិចដែលអ្នកអាចធ្វើបាន។ វាស់តាមចំនួនដងដែលការប៉ះដំបូងរបស់អ្នកធ្វើឱ្យជម្រើសបន្ទាប់កាន់តែងាយ។ ចាប់ផ្តើមថ្ងៃនេះ ថតសម័យមួយ កំណត់ត្រា ៣ សូចនាករ ហើយពិនិត្យលទ្ធផលនៅថ្ងៃទី ១៤។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ កែ១កំហុសក្នុងរយៈពេល ១៤ថ្ងៃ

ការកែលម្អការគ្រប់គ្រងបាល់មានប្រសិទ្ធភាពបំផុតនៅពេលអ្នកកែតម្រូវតាមទិន្នន័យ មិនមែនតាមអារម្មណ៍។ ចាប់ផ្តើមពីការស្ទង់មើល ការប៉ះដំបូងក្នុងចម្ងាយ ០.៥–១ ម៉ែត្រ ការប្រើជើងទាំងពីរ និងការបន្ថែមសម្ពាធជាបន្តបន្ទាប់។ ជំហានអនុវត្តបន្ទាប់គឺថតសម័យហ្វឹកហាត់ ២០ នាទីនៅថ្ងៃនេះ កត់ត្រាការបាត់បាល់ និងធ្វើការពិនិត្យជាលើកទីមួយនៅថ្ងៃទី ១៤។ ប្រសិនបើអត្រាប៉ះជោគជ័យមិនកើនយ៉ាងហោចណាស់ ១០ ភាគរយ សូមបន្ថយល្បឿន ហើយកែតែអថេរមួយ។

ចង់បន្តតាមដានយុទ្ធសាស្ត្រ និងស្ថិតិការប្រកួត FIFA World Cup ២០២៦ មែនទេ? សូមចូលមើល ប្រកួតបាល់ទាត់ ហើយប្រៀបធៀបការហ្វឹកហាត់របស់អ្នកជាមួយបរិបទប្រកួតពិត។

ស្វែងយល់បន្ថែម

សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើការគ្រប់គ្រងបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការគ្រប់គ្រងបាល់គឺសមត្ថភាពទទួល ប៉ះ ប្តូរទិស និងរក្សាបាល់ឱ្យនៅក្នុងទីតាំងដែលអាចលេងបន្តបាន។ វាមិនមានន័យត្រឹមតែអាចធ្វើ juggling ឬ dribbling បានទេ។ អ្នកលេងត្រូវអាចប៉ះបាល់ឱ្យសមស្របនឹងទីទំនេរ គូប្រកួត និងជម្រើសបញ្ជូនបន្ទាប់។ ការវាស់លទ្ធផលគួររួមបញ្ចូលការប៉ះដំបូងជោគជ័យ ការបាត់បាល់ និងពេលវេលាសម្រេចចិត្ត។

សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីកែលម្អការប៉ះបាល់ដំបូង?

ចម្លើយ៖ ហ្វឹកហាត់បញ្ជូនទៅជញ្ជាំងពីចម្ងាយ ៥–៨ ម៉ែត្រ ហើយប៉ះបាល់ដំបូងទៅកន្លែងដែលមានចម្ងាយប្រហែល ០.៥–១ ម៉ែត្រពីរាងកាយ។ អនុវត្ត ១០–១៥ នាទីក្នុងមួយសម័យ ដោយប្តូរប្រើជើងទាំងពីរ។ បន្ទាប់ពីធ្វើបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨០ ភាគរយដោយគ្មានសម្ពាធ សូមបន្ថែមអ្នកការពារ ឬកំណត់ពេលវេលាបញ្ជូនត្រឹម ២ វិនាទី។

សំណួរ៖ តើអ្វីខុសគ្នារវាងការគ្រប់គ្រងបាល់ និងការបង្ហាញល្បិច?

ចម្លើយ៖ ការគ្រប់គ្រងបាល់មានគោលបំណងបង្កើតជម្រើសលេងបន្ទាប់ ខណៈការបង្ហាញល្បិចផ្តោតលើការរក្សាបាល់ ឬប្តូរទិសដោយគ្មានគោលដៅប្រកួតច្បាស់។ Juggling អាចជួយការសម្របសម្រួល ប៉ុន្តែមិនវាស់ការស្ទង់មើល និងការទទួលបាល់ក្រោមសម្ពាធទេ។ ដូច្នេះគួរប្រើល្បិចជាផ្នែកតូចមួយនៃកម្មវិធី មិនមែនជាសូចនាករសំខាន់តែមួយឡើយ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីការប៉ះបាល់របស់ខ្ញុំមិនប្រសើរឡើង?

ចម្លើយ៖ មូលហេតុទូទៅគឺអ្នកបង្កើនល្បឿន ឬភាពលំបាកមុនពេលភាពជាក់លាក់មានស្ថិរភាព។ ក៏អាចមកពីការហ្វឹកហាត់ដោយគ្មានសម្ពាធ ការប្រើតែជើងខ្លាំង និងការមិនកត់ត្រាកំហុស។ បន្ថយលំហាត់ ១០ ភាគរយ រក្សាកម្រិតថ្មីរយៈពេល ៣ សម័យ ហើយវាស់ការបាត់បាល់ក្នុងតំបន់ដូចគ្នាមុននឹងបង្កើនកម្រិតឡើងវិញ។

សំណួរ៖ តើត្រូវហ្វឹកហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហ្វឹកហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ប្រហែល ៤៥ នាទីក្នុងមួយសម័យ។ ចែកពេលជា ១០ នាទីបច្ចេកទេស ១៥ នាទីបញ្ជូន ១០ នាទីសម្ពាធ និង ១០ នាទីប្រកួតតូច។ ការហ្វឹកហាត់ខ្លី ប៉ុន្តែទៀងទាត់ ជាទូទៅមានប្រសិទ្ធភាពជាងសម័យវែងមួយដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ព្រោះវារក្សាចងចាំចលនា និងអនុញ្ញាតឱ្យពិនិត្យទិន្នន័យញឹកញាប់។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗដើម្បីកែលម្អការគ្រប់គ្រងបាល់ទេ?

ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ។ បាល់មួយ ជញ្ជាំងមានសុវត្ថិភាព កោណ ៤ និងទូរសព្ទសម្រាប់ថតវីដេអូអាចគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កម្មវិធីមូលដ្ឋាន។ ប្រសិនបើមានថវិកា អ្នកអាចបន្ថែមខ្សែសម្គាល់ទីតាំង ឬឧបករណ៍វាស់ចលនា ប៉ុន្តែវាមិនអាចជំនួសការហ្វឹកហាត់ក្រោមសម្ពាធ និងការវាស់ការបាត់បាល់បានទេ។

សំណួរ៖ តើពេលណាគួរពិនិត្យលទ្ធផលហ្វឹកហាត់?

ចម្លើយ៖ គួរពិនិត្យលទ្ធផលរៀងរាល់ ១៤ ថ្ងៃ បន្ទាប់ពីធ្វើសម័យយ៉ាងហោចណាស់ ៦ ដង។ ប្រៀបធៀបអត្រាប៉ះជោគជ័យ ការបាត់បាល់ និងពេលវេលាមុនបញ្ជូនជាមួយសប្តាហ៍ដំបូង។ ប្រសិនបើអត្រាប្រសើរឡើងតិចជាង ១០ ភាគរយ សូមកែតែអថេរមួយ ដូចជាទំហំទីលាន ឬចំនួនសម្ពាធ មុននឹងប្តូរកម្មវិធីទាំងមូល។